دکتر سینا رأفت

متخصص قلب،فشارخون و واریس

عضو انجمن فلبولوژی و واریس لهستان

عضو اتحادیه انجمن قلب اروپاو تأسیس کننده اولین کلینیک تخصصی قلب و واریس در استان یزد.

با دکتر رافت بیشتر آشنا شوید:
یزد، همان شهری که خشتش گرمای روز را تا نیمه‌شب نگه می‌دارد، جایی است که قصه از آنجا شروع شد. پزشکی را انتخاب نکردم، توی آن افتادم، و بعد از سال‌ها فهمیدم همان انتخابی بود که باید می‌کردم.

تهران بود، سال‌های اول دبستان، قبل از اینکه خانه به یزد برگردد، به خانه پدری. پدرم کارشناس ارشد مدیریت داشت، سال‌ها مدیریت بیمارستانی کرد، در تهران و یزد، و بعد از انقلاب کارشناس مسئول بودجه در وزارت بهداشت شد. مادرم فرهنگی بود، عاشق کارش، مهربان و سختگیر در یک نفر. هر دو را در سال‌های اخیر از دست دادم.

از مادر دلسوزی برای مردم را یاد گرفتم. از پدر آرامش را، و صبر را.

مدرسه را در یزد به پایان رساندم، همیشه جزو شاگردان برتر شهرستان و منطقه، فعال در کتابخوانی، قرآن، تئاتر، سرود. دستی هم به قلم داشتم، آن سال‌ها، و آرزویی که دلنوشته‌هایم روزی چاپ شود، آرزویی که شغل پزشکی فرصتش را نداد، یا شاید هنوز نداده.

دانشگاه هم همان یزد بود، از دوره عمومی تا رزیدنتی و تخصص. انگار اسیر این خاک باستانی شده‌ام.

پانزده سال است که قلب درمان می‌کنم. ده سال است که با واریس دست و پنجه نرم می‌کنم، با بیمارانی که اندامشان متورم است، از لنف‌ادما، از لیپیدادما. سه حوزه‌ای که شاید در نگاه اول جدا به نظر برسند، اما در بدن بیمار به هم گره می‌خورند، و من یاد گرفتم که نباید آن‌ها را جدا دید.

نفر اول استان بودم در این دو مسیر آخر. در طول این ده سال، بیش از پنج هزار بیمار را درمان کردم، تیمی حرفه‌ای ساختم، و کلینیکی که برای چندین هزار دردمند نجات‌بخش بوده. امروز وقتی می‌بینم که ده‌ها متخصص هم‌استانی‌ام همین مسیر را برای بیمارانشان پیش گرفته‌اند، می‌دانم که آن روزهای اول بی‌راه نبودم.

این برایم فقط یک رتبه نیست. اقناع روحی من همین است.

کنار کار بالینی، چند سالی است که دارم محتوای آموزشی پزشکی هم تولید می‌کنم، برای پزشک و برای بیمار، هر کدام به زبان خودش.

چند چیز دیگر هم هستم که شاید در مطب دیده نشوند. با هوش مصنوعی به‌صورت نیمه‌حرفه‌ای کار می‌کنم، نه از سر کنجکاوی گذرا، که به‌عنوان ابزاری برای فکر کردن بهتر. کمی هم با موسیقی سر و کار دارم، هنگ‌دِرام می‌نوازم، نوعی بازگشت به ریتمی که در روزهای پر از بیمار گم می‌شود. کنار انگلیسی، به عربی و ارمنی هم تا حدی مسلطم، دو زبانی که دنیا را از زاویه دیگری نشانم داده‌اند.

خانه‌ام پر است از دخترم، که درسخوان و ورزشکار است و نقاش، و همسرم نسیم، کارشناس ارشد بیوشیمی با سال‌ها تجربه در حوزه ایزو، که این نظم را به زندگی هم می‌آورد، هر چیزی باید روند درست خودش را طی کند، نه کمتر، نه زودتر. و همه اینها در کنار من نه چندان منظم، گاهی دوگانه‌ای جالبی می‌سازد.